~ เบื่อโลก Cyber ~

บางที หลายๆ คน เพิ่งจะรู้สึกอินกับโลก Cyber แต่สำหรับเราตอนนี้ มันเป็นช่วงที่น่าเบื่อที่สุด

แต่ถามว่า “ขาดมันได้ัหรือเปล่า”  ก็คงตอบว่าไม่ได้หรอก .. เพราะชีวิตเราบางที ก็แทบจะอ้างอิงกับ Internet Connection เลยทีเดียว

วันไหน net down ขึ้นมา เข้าเว็บไม่ได้ แทบจะ คลั่ง (เพราะ ทำงาน ให้ตัวเอง ทำงานให้ลูกค้าไม่ได้ หรือ อัพเดทบล็อคไม่ได้)

จากวันแรกที่นั่งเล่นคอมพิวเตอร์ เครื่องแรกที่บ้านมีใช้ PC 286 จอเขียวดำ ก่อนใช้งานก็ต้อง Boot เครื่องด้วยแผ่น DOS ขนาด 5.25 นิ้วก่อน จนขึ้น A Prompt .. (รู้อายุหมดเลย)  แล้วก็ค่อยใส่แผ่น Word ราชวิถี หรือ Word จุฬา เข้าไปเพื่อเริ่มใช้งาน  แล้วสั่งปริ๊นด้วยเครื่องพิมพ์ Dot Matrix 9 Pin ( 55555555 เสียงดังทั้งซอยเลย) Print Project ด้วย อ่ะโห 50 หน้า ใช้เวลาเกือบทั้งคืน

ตอนนั้นรู้สึกอิน กับการเขียนโปรแกรม .. โดยเฉพาะการสร้างงานกราฟฟิค ด้วย Pascal (ยังอยู่ไม๊อ่ะภาษาี pascal) นั่งเล่นกันข้ามวันข้ามคืนเลยทีเดียว

อยากพิมพ์แป้นคีย์บอร์ด ทั้งไทยและอังกฤษ ได้อย่างรวดเร็วโดยไม่ต้องมองแป้นพิมพ์ เพราะรู้สึกมันเท่ห์ดีเหลือเกิน

และหนังเรื่อง The Net Internet มหาภัย ก็เป็นหนังเรื่องที่ทำให้มีแรงผลักดันอยากเรียนทางด้านนี้เหลือเกิน

วันที่ Internet เริ่มเข้ามามีบทบาทในชีวิตมากขึ้น เริ่ม Connect Internet ด้วย Modem ระบบ Dial Up เสียงบี๊ป ๆ ของมันแสบหูเหลือเกิน

ไปเล่นร้านเน็ต ครึ่งชั่วโมงแรก 30 บาท นาทีต่อไป นาทีละ 1 บาท โดยเฉลี่ยนแล้ว 60 บาทต่อ ชั่วโมง (ตอนนี้เหลือ ชั่วโมงละสิบบาท)

ใครมีอีเมล์ตอนนั้นเ่ท่ห์ มากๆ อีเมล์แรกที่ใช้ คือ Doramail

ยุคสมัยเปลี่ยนไป เทคโนโลยีก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว จนบางทีตามไม่ทัน

ข่าวสารข้อมูลรวดเร็ว จนบางที ข่าวที่ไม่ได้อยากรู้ ก็มาเสนอหน้าอยู่ตรงหน้า

…….

จากวันนั้น ที่เคยพูดกับตัวเองว่า ขอให้ได้ทำงานอะไรก็ได้ ทีมีเครื่องคอมพิวเตอร์

จนถึงวันนี้ความหน่าย เริ่มบังเกิด อยากถอนคำพูด .. “ขอทำงานอะไรก็ได้ ที่ไม่ต้องมีคอมพิวเตอร์” แต่ก็คงไม่ทันแล้วล่ะ …

อยากไปไหนก็ได้ ที่มีแต่ธรรมชาติ .. มีคอมพิวเตอร์ แต่ไม่ต้องติดแหมะ กับมัน ..

ความสุข ๒ ชั้น ( ธรรมะเดลิเวอรี่)

ความสุข ๒ ชั้น ( ธรรมะเดลิเวอรี่) โดยพระมหาสมปอง ตาลปุตฺโต

อาตมาอ่านเจอกลอนในหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่ง ที่ผู้เขียนระบายไว้ได้สาแก่ใจมากเลย เร็ว

ก็หาว่าล้ำหน้า   ช้า ก็หาว่าอืดอาด   โง่ ก็ถูกตวาด   พอฉลาด ก็ถูกระแวง  ทำก่อน บอกไม่ได้สั่ง  ทำทีหลัง บอกไม่มีหัวคิดเฮ้อ นี่แหละชีวิตคนทำงาน

ข้างต้น น่าจะเป็นกลอนที่โดนใจบรรดาคนทำงานหลายๆ คน เพราะสะท้อนความรู้สึกกดดันอย่างชัดเจน ซึ่งจากการได้พูดคุยกับโยมที่เข้ามาปรึกษาหารือถึงสาเหตุที่ทำงานกันอย่างไม่มีความสุขก็มีปัจจัยมากมาย เช่น ทำงานที่ตัวเองไม่ถนัด ทำงานที่ไม่ชอบ โดนหัวหน้างานกดขี่ หรือรู้สึกว่าหน้าที่ที่ตัวเองได้รับมอบหมายนั้นต่ำต้อย ฯลฯ โดยจะว่าไปแล้ว บริษัทก็เหมือนกับบ้านหลังที่ ๒ ของเรา บางคนใช้ชีวิตในบริษัทมากกว่าที่บ้านซะอีก เพราะต้องตื่นขึ้นมาทำงานตั้งแต่ตี ๔ ตี ๕ กลับถึงบ้านก็ ๒-๓ ทุ่ม วันหนึ่งมี ๒๔ ชั่วโมง หากต้องใช้ชีวิตในการทำงาน (รวมนั่งรถไป-กลับ) วันละ ๑๐ กว่าชั่วโมงแล้ว ถ้าโยมไม่มีความสุขกับงานที่ทำ จึงเป็นเรื่องที่น่าเห็นใจมากๆ

อาตมาชอบใจคุณยามที่บริษัทแห่งหนึ่งมาก เคยถามเขาว่า ไม่เบื่อเหรอ เปิดประตูทั้งวัน เขาตอบกลับอย่างฉะฉานว่า ‘ ไม่เบื่อหรอกครับท่าน เพราะคนจะเข้าไปที่นี่ได้หรือไม่ได้ มันอยู่ที่ผม ถ้าผมไม่เปิดประตู ไม่อนุญาตหรือบอกไม่ให้เข้า เขาก็ไม่ได้เข้านะ อย่างพระอาจารย์มาบรรยายที่นี่ ผมไม่ให้เข้าก็ได้ … แต่ผมให้เข้าครับ ‘ ( แล้วไป)

อาตมาจึงไม่แปลกใจเลย เวลาไปทำธุระที่บริษัทนี้ทีไร มักเห็นเจ้าหมอนี่ ทำหน้าที่ตัวเองอย่างกระตือรือร้น ก็เพราะเขามีทัศนคติที่ดีต่อหน้าที่ เห็นความสำคัญของตัวเอง จึงทำให้เขาทำงานได้อย่างมีความสุข (แถมมีมุขอำกลับอาตมาอีกต่างหาก) ดังนั้นอาตมาจึงอยากจะหนุนใจญาติโยมที่กำลังรู้สึกย่ำแย่กับงานของตัวเองว่า

ถ้าเราทำงานจนเมื่อยมือเหลือเกิน ก็จงดีใจเถอะ ที่มีมือให้เมื่อย ถ้าเราเดินไปเดินมาจนปวดขาเหลือเกิน ก็จงดีใจเถอะ ที่มีขาให้ปวด ถ้าเราเห็นหัวหน้า แล้วเซ็งเหลือเกิน ก็จงดีใจเถอะ ที่มีหัวหน้าให้เซ็ง ถ้าเราเห็นงาน แล้วเราเบื่องานเหลือเกิน ก็จงดีใจเถอะ ที่มีงานให้เบื่อ

เพราะหลายคนพอไม่มีงานให้ทำ ก็จะประท้วงกันอยากทำงาน ! อยากทำงาน ! ดังนั้นเมื่อคุณโยมมีโอกาสทำแล้ว ก็จงทำให้ดีที่สุด เริ่มต้นด้วยการเปลี่ยนทัศนคติต่องานที่ทำก่อน เห็นความสำคัญของหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายให้ได้ ทำมันอย่างเต็มที่และดีที่สุด เหมือนดั่งคุณยามที่อาตมายกมาเป็นตัวอย่างข้างต้น อาตมาเคยอ่านเจอคำแนะนำของท่านพระธรรมปิฎก ( ป.อ.ประยุตฺโต) ในหนังสือเล่มหนึ่ง ท่านเขียนชี้แนะไว้ว่า งานมีผลตอบแทนสองชั้นด้วยกัน ผลตอบแทน

ความสุขชั้นที่ ๑ คือ ตอนเงินเดือนออกนี่คือความสุขชั้นที่หนึ่ง ซึ่งหลายๆ คนมีความสุขในการทำงานแค่วันนั้นวันเดียว ตอบแทนหรือ

ความสุขชั้นที่ ๒ คือ ถ้าเราสามารถพัฒนาตัวเองไปพร้อมกับงานได้ มันก็จะก้าวไปสู่อีกระดับ อันนำมาซึ่งผล นั่นเอง

หนึ่งเดือน  คุณโยมอยากมีความสุขเพียง ๑ ชั้น หรือ ๒ ชั้น ก็เลือกเอาตามใจชอบเลย เจริญพร…

สาธุ …

iPook ตัวแสบ

เจ้าตัวแสบ ถ้าเราไปนั่งเล่นกับเค้าบนพื้น เค้าก็จะมาอ้อนโดยการมานอนบนตัก … เคล็ดลับการอ้อน (ไปเรียนจากไหนเนี่ย) โดยการขอมือก่อน เขี่ยๆ แล้วก้อเอาตัวมาถูกๆ แล้วก็มุดหัวลอดใต้แขน เพื่อนอนบนตัก …​ เฮ้อ

ไม่รู้เหรอ แค่นี้มะมี๊ ก็รักหนูปุกจะตายอยู่แล้ว

(more…)

วันศุกร์ละ…ใกล้สอบ O_o อีกแล้ว !!!

อู้งานตอนเช้ามาอัพบล็อกซะหน่อย เมื่อเช้าไปเจอข้อความดีๆ บน FB ของน้องเหมี่ยว อ่านแล้วก็ชอบนะ..เลยขอมาเก็บไว้ซักหน่อย

ประธานาธิบดีเคนเนดี้เตรียมสุนทรพจน์ที่จะกล่าวในเมืองดัลลัสในวันที่เขา ถูกลอบสังหารว่า “ความเป็นผู้นำและการเรียนรู้เป็นสิ่งที่จำเป็นต่อกันและกัน”

ลี ไอเอคอคคา ซีอีโอแห่งบริษัทไครสเลอร์ ผู้ประสบความสำเร็จอย่างสูงในโลกธุรกิจกล่าวว่า “หลักการบริหารไม่มีอะไรมากไปกว่าการกระตุ้นให้กำลังใจคนอื่น

ลูกน้องจะทำงานแบบ “สู้ตาย” ก็ต่อเมื่อเจ้านายยืนเคียงบ่าเคียงไหล่ ไม่ใช่สั่งงานอย่างเดียว จนลูกน้องแอบชมลับหลังว่า “เจ้านายของเรานี้ดีนะ – ดีแต่สั่ง”

น่าเสียดายที่ไม่ใช่ เจ้านายทุกคนยอมรับ เพราะเจ้านายในโลกนี้มีสองแบบ : Boss กับ Leader Leader เป็น Boss ก็จริง แต่ Boss อาจไม่มีคุณสมบัติเป็น Leader Boss สั่งแต่ไม่สอนลูกน้อง Leader สั่งและสอนลูกน้อง Boss สร้างความกลัว Leader สร้างความเชื่อมั่น Boss ใช้แต่ ‘พระเดช’ อย่างเดียว Leader ใช้ ‘พระเดช’ และ ‘พระคุณ’ Boss รู้หมดทุกอย่าง Leader ยอมรับว่าตัวเองไม่รู้หมด

ทุกองค์กรเป็นการรวมกันขององค์ประกอบย่อย ฟันเฟืองแต่ละชิ้นมีความสำคัญ ความเข้าใจนี้เป็นคุณสมบัติแรกของคนที่เป็นเจ้านาย

ในโลกของ หมากรุก นักเล่นหมากรุกที่เก่งไม่ได้วัดกันที่ชัยชนะ แต่ที่วิธีการเล่น ผู้ชนะที่ตอนท้ายเหลือแต่ตัวเองยืนโด่เด่หัวเดียวกระเทียมลีบจัดว่าเก่งก็ จริง แต่ผู้ชนะที่ตอนท้ายเกมเหลือไพร่พลขุนทหารรายล้อมตัวเอง ถือว่า เยี่ยมกว่า ทั้งนี้เพราะชีวิตของเบี้ยแต่ละตัวสำคัญไม่แพ้ชีวิตของม้า หรือขุนศึก ไม่มีลูกน้องก็ไม่มีเจ้านาย

เจ้านายบางคนเอ่ยทันทีที่ได้ยินว่าลูกน้องโทรศัพท์มาลาป่วยว่า “ทำไมคุณป่วยบ่อยนักวะ” หรือ “คุณป่วยการเมืองแน่ๆ เลย” หรือ “รู้ไหม คุณไม่มาบริษัทเสียหายหลายแสน” ลูกน้องที่ป่วยทางกายจริงได้ยินเข้า ก็คงเกิดอาการป่วยทางใจไปด้วย แต่หากเจ้านายบอกว่า “ไม่เป็นไร ไม่สบายก็นอนพักนะ ไม่ต้องห่วงเรื่องงาน พักผ่อนให้เต็มที่ เอาใจช่วยนะ…

น่าเสียดายที่องค์กรจำนวนมากไม่เคยสนใจสวัสดิการของพนักงาน มองลูกน้องเป็น ‘ลูกจ้าง’ มากกว่า ‘หุ้นส่วน’ ผลก็คือหาความซื่อสัตย์ต่อองค์กรยากขึ้นทุกที หนีได้เมื่อไรก็หนีเมื่อนั้น

ในโลกธุรกิจ เงินทุนไม่สำคัญเท่าคน องค์กรที่ประสบความสำเร็จล้วนเกิดจากการรู้จักใช้และดูแลทรัพยากรบุคคล พูดง่ายๆ คือนอกจากจะต้องใช้คนให้ถูกงานแล้ว ยังต้อง ‘แฟร์’ กับลูกน้อง ไม่ใช่ได้ดีแล้วลืมคุณคนที่ช่วยเราให้โตขึ้นมาได้

เคียงไหล่ลูกน้อง!! มหาเศรษฐี ชิน โสภณพนิช ผู้ก่อตั้งธนาคารกรุงเทพ เคยกล่าวว่า “ต้องทำงานด้วยหลักความซื่อสัตย์ ขยัน อดทนและกตัญญูรู้คุณคน โดยเฉพาะกับลูกน้อง ต้องดูแลเขาให้ดีทั้งในยามสุขและทุกข์ เพราะถ้าไม่มีเขา เราก็อยู่ไม่ได้”

ประธานาธิบดีเคนเนดี้เตรียมสุนทรพจน์ที่จะกล่าวในเมืองดัลลัสในวันที่เขา ถูกลอบสังหารว่า “ความเป็นผู้นำและการเรียนรู้เป็นสิ่งที่จำเป็นต่อกันและกัน”

ลี ไอเอคอคคา ซีอีโอแห่งบริษัทไครสเลอร์ ผู้ประสบความสำเร็จอย่างสูงในโลกธุรกิจกล่าวว่า “หลักการบริหารไม่มีอะไรมากไปกว่าการกระตุ้นให้กำลังใจคนอื่น”

ในโลกธุรกิจ เงินทุนไม่สำคัญเท่าคน องค์กรที่ประสบความสำเร็จล้วนเกิดจากการรู้จักใช้และดูแลทรัพยากรบุคคล พูดง่ายๆ คือนอกจากจะต้องใช้คนให้ถูกงานแล้ว ยังต้อง ‘แฟร์’ กับลูกน้อง ไม่ใช่ได้ดีแล้วลืมคุณคนที่ช่วยเราให้โตขึ้นมาได้

โดนกันมั่งมะ ?

ใกล้ละ

Submit Project Proposal ละ

อาทิตย์หน้า Compre 1….ถัดไป ก็ Compre 2  ถัดไปอีกหน่อยก็ Compre 4

เดือนหน้า กุมภาฯ มหาภัย… เตรียมตัว ลุย !!!

ซับนรก ฮิตเลอร์ ver. เกลียด BLACKBERRY[NEW]

ชอบนุดๆ อดไม่ได้ที่จะต้องเอามาเก็บไว้ … ฮา

HaPPy NewYeaR 2010

ขวัญใจส่วนตัว อิอิ

iPook the Baby

จะสอบ Final อีกละ แต่ก็ยังไม่วาย ไม่อ่านหนังสือ ไฟไม่จ่อก้น ไม่อ่านล่ะขั้น  …​อู้การอ่านหนังสือ มานั่งย้ายข้อมูลจาก ext hdd ลงเครื่อง ดูไปดูมา ก็เจอรูปเจ้าตัวแสบ ตอนมาใหม่ๆ ยังเล็กอยู่เลยน่ารักมากๆ ตอนนั้น ไม่คิดว่าจะมีซักตัวที่หลงเหลืออยู่ที่บ้าน เพราะน่ารักทุกตัว คนคงเอาไปเลี้ยงหมด …​ แต่จนแล้วจนรอด เจ้าตัวแสบก็กลับมาอยู่กับเรา

หลังจากที่โตจนได้ที่ ก็มีคนมารับไปเลี้ยงหลายตัวเลย ..​ รวมถึงคนในพันธุ์ทิพย์ด้วย  .. แล้วตัวสุดท้ายที่เหลือ ก็เป็นเจ้ามอม .. ตัวที่ขี้เหร่ที่สุด  ….​ ​แต่สุดท้าย เจ้ามอมก็จากบ้านเราไป เพราะรถใจร้ายแถวนี้

เจ้าปุก เป็นตัวแรกๆ ที่อู่รถแถวบ้านมาเลือกไป เลือกแต่ตัวน่ารักๆ แต่ไม่มีปัญญาดูแล จนโดนรถทับขาหลังหัก แถมไม่พาไปหาหมอ .. ป้าที่ดูแลหมาแถวนั้นทนไม่ไหว พาไป รพ.สัตว์เกษตร จับดามขา แล้วก็ไม่ยอมส่งกลับไปที่อู่ บอกว่าจะมาไว้ที่บ้านแม่แทน .. ประจวบเหมาะกับที่เจ้ามอม จากเราไปพอดี แม่ก็เลยรับเจ้าปุกมาแทน

นิสัยส่วนตัวเจ้าปุก

• แทะกระจุย ว่างเมื่อไหร่ ขอแทะ ..  แทะไม่บันยะบันยัง เช้ามา บ้านเละมาก แต่ดี ที่ไม่แทะรองเท้า .. เครื่องไล่ยุง มือถือ ลำโพงคอมฯ ก็เสร็จหนูมาหมดแร้ว

• เห่าเก่ง …​แต่ขี้กลัว  อิิอิ เคยไปแอบดูตอนกลางคืน เห่าใหญ่เลย .. พอเรียก “ปุก” แค่นั้นแหละ วิ่งไปมุดใต้รถแทบไม่ทัน 5555

• ฉลาดเกิ๊น … ฝึกขอมือ   , give me five   ทำได้ เพียงแค่ใช้ขนมแค่สองแท่งเท่านั้น  !!

• ชอบแย่งอาหารแมว.. ไม่ว่าจะสูงแค่ไหน  หนูทำด๊ายยย

• อาหารที่อยู่ในชามไม่กินนะฮะ ..​ต้องใส่มือป้อน แล้วหนูจะกิน !!! น๋อย

• เช้าๆ จะไม่กระโดด ตะกุยนะ ไม่รู้ว่ารู้ ว่าจะต้องไปทำงาน ชุดห้ามเลอะหรือเปล่า  ..​แต่ถ้าตอนเย็นล่ะ ไม่รอด ทั้งตะกุย กระโจนใส่ และ ป้ายน้ำลาย !!!

• ขี้อ้อนเป็นที่สุด … ให้มือนึง แล้วยังไม่ได้หนม หนูก็จะให้สองมือ .. ถ้ายังไม่ได้หนมอีก หนูจะเอาสองขามาโอบ แล้วเลียหน้าทันที

• ตะกละ !!!   หนมอยู่ในปากเต็มแล้ว แต่ก็จะพยายาม เก็บหนมอันอื่นมาให้ได้อีกเยอะๆ เสร็จแล้วหนูจะไปขุดหลุมฝังไว้แทะยาม ม๊าไม่อยู่ … (นิสัยนี้ แม่ปุยสอนมา พอกันเลย ทั้งแม่ทั้งลูก ชอบขุดเนี่ย )​

และ อื่นๆ อีกมากมาย เยอะแยะ  นึกไม่ออก ..​ รักนะ เจ้าตัวแสบ

กำเนิดเจ้าปุก

[View with PicLens]