Sep
“ผม” หวงที่สุดและในชีวิตนี้
ถ้าให้จัดลำดับความ “หวงแหน” ที่สุดของร่างกาย ส่วนไหนที่เราหวงที่สุด สุดๆ เลยคงเป็น “ผม” ไม่รู้ทำไม … แต่ที่แน่ๆ คือ ไม่มีวันตัดสั้น ความคิด ณ ปัจจุบัน แต่ถ้าแก่ไปกว่านี้ คงจะโกนทิ้งมั๊ง )
จากที่เด็กๆ อยากไว้ผมยาวมากๆ แต่ไม่เคยได้ไว้เลย…ตั้งแต่ อนุบาล 1 จนถึง ม. 6 ผมยาวที่สุดคือ…เลยติ่งหูมาหน่อย (พิมพ์แล้วเศร้าจิต) ก็อยู่ ร.ร. ของรัฐบาลมาตลอด … เค้าไม่ให้ไว้ผมยาวนี่นา … พอตอน ม.ปลาย รุ่นเราก็ Fight อย่างสุดฤทธิ์ เพื่อให้ได้ไว้ผมยาว .. อย่างน้อยก็เทอมสุดท้ายตอน ม.6 แต่ก็ไม่เป็นผล เพราะรู้สึกว่า ม.6 รุ่นเราจะแสบสุดๆ แล้ว เท่าที่รู้จาก อ.ฝ่ายปกครอง (เราก็เป็นส่วนนึงที่แสบๆเอาการอยู่ อิอิ) ทั้งประท้วง ทั้ง ก่อม็อบ เพื่อให้ได้ไว้ผมยาว……..โห้ว..คิดแล้วขำ … สุดท้าย ทำยังไง ก็ไม่เป็นผล ก็เลยต้องปล่อยเลยตามเลย
วันสุดท้าย ของการศึกษา ม.6
วันสุดท้าย ที่ใส่ชุด มัทธยมปลาย
วันสุดท้าย ที่จะเหยียบ รร. สุดรัก และพบเจอ อาจารย์สุดเขียม (ที่เคารพ) ..
และ ณ วันนั้น หน้าเสาธง .. อจ. ฝ่ายปกครองที่รัก ก็ประกาศออกมาว่า “อ.ฝ่ายปกครอง และ ผอ. ได้อนุมัติ ให้นักเรียนชั้น ม.ปลาย ชายและหญิง ไว้ผมยาวได้ โดยที่ นร.หญิง ผมยาวไม่เกิน .. บลา บลา บลา … ”
หลังจากนั้น ฟังไม่รู้เรื่องละ เพราะหูมันอื้อ .. และเซ็งอย่างแรง !!!!!!!! หลังจากนั้น ไม่เคยไว้ผมสั้นกว่าบ่าอีกเลย….สองปีแรก ไม่ตัด และไม่ยุ่งกะผมเลย ด้วยความแค้น…จนมันยาวเกือบถึงเอวน่ะ…เลยตัดซะ… สะใจ….
หลายคนชอบบอกว่า “ผมสวย” (ไม่ได้ชมตัวเองนะ …คนอื่นพูดจิงๆ อิอิ) ก็รักมาก ก็ต้องดูแลดีเป็นพิเศษ..
คำว่าดูแลดีเป็นพิเศษ ไม่ได้หมายความว่าต้องเสียเงินหลายร้อย หลายพัน หลายหมื่น….แต่ก่อนอื่นก็ต้องเข้าใจ “ผม” ของตัวเองก่อน ว่าเป็นแบบไหน .. ตัวเองจะเป็นคนผมเส้นเล็ก….แต่หนา…(ยังแปลกใจอยู่ เพราะเด็กๆ ผมบางมากๆๆๆๆๆ แล้วมันหนาขึ้นมาได้ไงก็ไม่รู้ )
